10M | Organizar a clase obreira para liberar Galiza

Cada 10 de marzo lembramos o asasinato dos obreiros galegos Amador Rey e Daniel Niebla, abatidos pola policía española en Ferrol no ano 1972, no contexto das grandes mobilizacións obreiras en Ferrol e Vigo. Mais non estamos só ante unha data de “memoria histórica”ou de denuncia do fascismo. É unha data de afirmación nacional e de clase, unha xornada de combate e reivindicación, na que o principio irrenunciábel de autoorganización do noso pobo xungue a loita obreira contra o capitalismo coa loita nacional pola nosa autodeterminación e independencia.

Aquel xermolo do movemento obreiro, inspirado na mellor tradición do nacionalismo galego, no marxismo-leninismo e nas loitas de liberación nacional, elaborou a análise correcta sobre a realidade dunha nación colonizada como Galiza, que se manifesta nun modelo socioeconómico dependente: industrias de enclave e extractivista, espolio dos recursos naturais a mans do capital foráneo, destrución de sectores produtivos, desindustrialización, desemprego e precariedade laboral, emigración forzada da nosa mocidade, infraestruturas que non vertebran o país etc… Un modelo que só ía ser posible rachar cun forte movemento soberanista asentado nas clases traballadoras mobilizadas como forza de contrapoder.

Estamos nun contexto social e económico diferente, pero no que a dependencia de Galiza e a explotación da clase obreira non só continúa senón que se agudiza. O réxime do 78 e o marco autonómico teñen demostrado a súa incapacidade para resolver os problemas da clase traballadora. Reafirmamos a vixencia dos principios que viron nacer o sindicalismo nacional e, como comunistas e independentistas galegas, constatamos que a clase obreira pode dirixir consecuentemente a loita do nacionalismo galego pola soberanía e a xustiza social. Fronte a quen pretende reducir o seu papel só á loita sindical, afirmamos a centralidade da clase traballadora como forza capaz -da man dunha organización estratéxica cunha liña revolucionaria xusta- de confrontar co actual réxime e camiñar cara ao necesario proceso de ruptura con España e co capital. Así mesmo, precisamente para armar a clase obreira galega das ferramentas para liderar ese proceso. É preciso comprender -como fixo o nacionalismo popular galego nos anos setenta- a base material en que se desenvolve a loita de clases na Galiza de hoxe como guía para unha acción revolucionaria con alicerces sólidos.

Como galegos e galegas libramos as nosas batallas diarias no noso marco nacional, Galiza. Porén, as nosas loitas non son alleas ao contexto do sistema imperialista mundial: un sistema de opresión da maioría dos pobos e países por un puñado de potencias dominantes e das súas estruturas económicas, militares e mediáticas (OTAN, UE, FMI, G7,…). A nosa convicción internacionalista obríganos a sentir como propias as loitas dos pobos da Palestina, Líbano, Venezuela, Cuba, Irán, e de todos aqueles que combaten o imperialismo, o sionismo e o colonialismo, e enmarcar todas elas na mesma trincheira da clase obreira galega.

Desde o Movemento Arredista, organización integrada no BNG, non cansaremos de chamar a activarse e a loitar nas organización do soberanismo galego, e nomeadamente no sindicalismo galego de clase, na CIG. Así mesmo, tampouco cesaremos no intento de articular aos sectores máis conscientes da clase obreira galega en chave comunista e independentista, para levar as posicións revolucionarias aos traballadores e traballadoras. Urxe tomar conciencia e dispornos para o combate, xunguindo as reivindicacións máis inmediatas do día a día cos obxectivos estratéxicos dunha Galiza independente, socialista e feminista. Nestes tempos en que o sistema fomenta o “sálvese quen poida” é necesario recuperar solidariedade e compromiso militante que avive o conflicto social fronte aos poderosos. Só deste xeito racharemos co negro destino que para a clase obreira galega nos reserva España e o capitalismo.