A fenda linguística que sofremos, com a perda constante de espaços de uso e de novos falantes, é consequência direta da nossa falta de soberania. O galego leva décadas resistindo num marco estatal que o condena à subordinaçom permanente. O autonomismo demonstrou ser um instrumento de castelhanizaçom desde os seus inícios, o que supujo ter hoje o pior dado sobre uso e conhecimento do galego de toda a história. O Estado espanhol possui o seu próprio projeto nacional, desenhado para impor e privilegiar o castelhano através de todo o seu aparelho jurídico e institucional.
A independência apresenta-se, portanto, como a única ferramenta material e objetiva capaz de assegurar um galego vivo. Umha República Galega soberana teria a capacidade exclusiva e necessária para legislar sem interferências nem vetos. Soberania significa ter o controlo total sobre o nosso tecido socioeconómico, as relaçons laborais, o sistema judicial, a educaçom e os meios de comunicaçom. Só a construçom de um Estado próprio pode garantir que o galego seja o eixo vertebrador da sociedade, um idioma com prestígio, com plena utilidade prática e imprescindível para o desenvolvimento da vida pública.
A questom nacional e a questom linguística estám exatamente na mesma frente de luita. Nom existe a possibilidade de salvar o nosso idioma mantendo a nossa dependência política a respeito da Espanha. Nom há espaço para vias intermédias quando o que está em jogo é a desapariçom de um elemento central da nossa identidade coletiva. A única garantia de futuro e a única estratégia realista para deter a substituiçom linguística é a emancipaçom política do nosso país.
O conflito nacional galego é un proceso histórico que leva máis dun século acumulando ideas, experiencias e forzas para superar a contradición nacional, a contradición principal que se dá na Galiza e que está atravesada polo antagonismo de clases de forma indisolúbel. Desde a Revolución de 1846, influída polo socialismo utópico da altura, até a
Fronte ao desfile do exército español en Vigo deste Sábado 30 de Maio, desde o Movemento Arredista adherimos á manifestación nacional convocada pola plataforma Galiza pola paz, en rexeitamento de dito acto de exhibición do militarismo españolista por parte das forzas de ocupación, que tamén fica encadrado dentro da escalada bélica promovida polo bloque imperialista.
Desde o Movemento Arredista queremos manifestar o noso profundo pesar polo falecemento de Antolín Alcántara, unha das grandes referencias do nacionalismo galego e un militante exemplar que consagrou toda a súa vida á defensa da clase obreira, da xustiza social e da liberación nacional da Galiza. Alén de polo seu labor sindicalista e para co
No 1º de Maio, “Dia Internacional da Clase Obreira”, non podemos comezar sen renderlle homenaxe ás milleiros de persoas traballadoras que, hai xa 140 anos, se mobilizaron polas rúas de Chicago para loitar pola xornada laboral de 40 horas, pola dignificación das condicións laborais, pola superación da espoliación, en definitiva para dignificar as condicións da
