O conflito nacional galego é un proceso histórico que leva máis dun século acumulando ideas, experiencias e forzas para superar a contradición nacional, a contradición principal que se dá na Galiza e que está atravesada polo antagonismo de clases de forma indisolúbel.
Desde a Revolución de 1846, influída polo socialismo utópico da altura, até a proclamación obreira da I República galega e as greves de 1972 coa construción do nacionalismo galego contemporáneo marxista. Hoxe, desde o Movemento Arredista e Isca! asumimos ese legado e queremos seguir formulando propostas innovadoras para o avanzo na construción dunha República galega socialista.
As nosas apostas políticas parten da tradición do nacionalismo galego, do marxismo-leninismo e das loitas de liberación nacional; ferramentas coas que elaboramos a análise sobre a realidade material dunha nación colonizada como a Galiza e que se manifesta nun modelo socioeconómico dependente: destrución de sectores produtivos, desindustrialización, industrias de enclave e extractivista, espolio dos recursos naturais a mans do capital foráneo, desemprego e precariedade laboral, emigración forzada da mocidade, infraestruturas que non vertebran o país…
A contradición nacional non se pode resolver con solucións falsas e promesas imposíbeis de cumprir: quer a xestión e reforma do marco autonómico como suposta vía cara á soberanía, xa que esta estrutura é moi limitada e foi erguida desde a posición de dominación; quer a súa instrumentalización como mero problema democrático ao tempo que se erosionan os seus principios políticos e organizativos.
O Estado español é un proxecto político irreformábel desde a súa propia concepción. O Réxime do 78 e o marco autonómico demostraron desde a súa fundación a incapacidade para resolver os problemas da clase traballadora. Ademais, este adhírese de forma irrenunciábel á Unión Europea e á axenda belicista da OTAN nun contexto internacional de rearme do imperialismo e de vaga reaccionaria no continente europeo.
Afirmamos, así, que a Galiza se encontra inserida nun cárcere de pobos que responde aos intereses do imperialismo e do grande capital e que, en definitiva, só é posíbel destruílo cun forte movemento soberanista asentado nas clases populares como forza de contrapoder e coa clase traballadora exercendo o papel de liderado na loita pola liberación nacional.
A única alternativa para o futuro do país, da lingua e da cultura é a ruptura en chave revolucionaria co Estado español e co capital. A independencia é, por tanto, a aposta política axeitada para resolver a contradición de clase no contexto nacional galego e para construír un país soberano e socialista desde o que se poida aportar ao combate internacional contra o capitalismo pola constitución dun mundo sen opresións.
Deste xeito, cada unha das loitas con perspectiva nacional que se libran no país —desde a feminista, a LGBT, a ecoloxista, a lingüística, a sindical, a habitacional, a sanitaria ou a educativa— están atravesadas intrinsecamente pola loita de clases e non se poden entender sen ela.
Acreditamos na intervención organizada nas ferramentas políticas para acumularmos forzas pola independencia: a organización estratéxica e as expresións de masas e sectoriais. A experiencia do pobo galego levou á construción dun movemento nacional-popular galego, coas súas diversas expresións no sindical, na fronte patriótica, no xuvenil e en diversos movementos sociais. Mais é tamén esa experiencia que amosou certas carencias neste movemento, como a indefinición estratéxica, a tendencia posibilista á adaptación aos límites sistémicos, o inmediatismo e o institucionalismo.
Para axudarmos a superar esas inconsistencias, precisamos artellar en chave comunista e independentista os sectores máis conscientes da nosa clase nunha ferramenta estratéxica que traballe prioritariamente na clarificación ideolóxica e na construción dunha liña revolucionaria xusta. Unha ferramenta que emane do proceso de liberación nacional e das súas expresións autocentradas para dotalo dun liderado proletario, como o suxeito que podería conducir esa loita até a vitoria e encamiñala cara ao socialismo.
Máis un Día da Patria, saímos á rúa convocadas polo conxunto do tecido organizativo nacional para reivindicarmos un país soberano e para agudizarmos o tensionamento social, chave para o éxito das loitas que libramos como pobo e como clase. Acude na nosa comitiva á mobilización que sairá ás 12:00 desde a Alameda de Santiago de Compostela.
Acumularmos forzas pola independencia para superarmos o capital!
Fronte ao desfile do exército español en Vigo deste Sábado 30 de Maio, desde o Movemento Arredista adherimos á manifestación nacional convocada pola plataforma Galiza pola paz, en rexeitamento de dito acto de exhibición do militarismo españolista por parte das forzas de ocupación, que tamén fica encadrado dentro da escalada bélica promovida polo bloque imperialista.
Desde o Movemento Arredista queremos manifestar o noso profundo pesar polo falecemento de Antolín Alcántara, unha das grandes referencias do nacionalismo galego e un militante exemplar que consagrou toda a súa vida á defensa da clase obreira, da xustiza social e da liberación nacional da Galiza. Alén de polo seu labor sindicalista e para co
A fenda linguística que sofremos, com a perda constante de espaços de uso e de novos falantes, é consequência direta da nossa falta de soberania. O galego leva décadas resistindo num marco estatal que o condena à subordinaçom permanente. O autonomismo demonstrou ser um instrumento de castelhanizaçom desde os seus inícios, o que supujo ter
No 1º de Maio, “Dia Internacional da Clase Obreira”, non podemos comezar sen renderlle homenaxe ás milleiros de persoas traballadoras que, hai xa 140 anos, se mobilizaron polas rúas de Chicago para loitar pola xornada laboral de 40 horas, pola dignificación das condicións laborais, pola superación da espoliación, en definitiva para dignificar as condicións da
