A pandemia, convertida de inmediato en crise social e económica, mostrou ás claras as costuras dun sistema que pon a acumulación e o lucro por diante da vida das persoas. Por desgraza, sobran exemplos disto durante o último ano, sendo un dos máis sangrantes o infame negocio articulado arredor das vacinas. Non pode ser que, no contexto dunha pandemia global, os intereses privados primen sobre sobre o acceso da maioría da poboación á inmunización contra o virus.
Como en todas as crises, o capital -coa necesaria colaboración dos gobernos ao seu servizo- prepara xa unha nova ofensiva contra os dereitos da maioría, co fin de garantir que os seus lucros non se reduzan ou mesmo que aumenten a custa de empobrecernos a nós.
Como denuncia reiteradamente a CIG, a xestión laboral e económica do goberno central, fundamentada no consenso entre os “axentes sociais” (patronal e sindicatos españois), non fixo máis que priorizar os intereses do empresariado, destinando inxentes fondos públicos mentres se desprotexía a saúde, a estabilidade e os dereitos de millóns de traballadoras e traballadores.
Como en todas as crises, o capital -coa necesaria colaboración dos gobernos ao seu servizo- prepara xa unha nova ofensiva contra os dereitos da maioría, co fin de garantir que os seus lucros non se reduzan ou mesmo que aumenten a custa de empobrecernos a nós.
A xestión da pandemia demostrou tamén as consecuencias da nosa falta de soberanía e a fraxilidade desta “autonomía”, amosando a facilidade coa que o estado pode centralizar aínda máis o poder en calquera momento. Coa colaboración de Feijóo, que preferiu ceder capacidade de decisión a Madrid para non asumir os custes políticos das medidas máis duras, a xestión centralista e de aposta por medidas restrictivas e a imposición do recorte de liberdades impuxéronse ao investimento en sanidade e protección da poboación.
Agora, os anunciados fondos europeos destinados á suposta recuperación e reactivación económica irán novamente destinados a enriquecer as grandes empresas da oligarquía española. Ademais, sabemos xa que a condicionalidade deses fondos esixe novamente reformas na liña neoliberal imposta pola Unión Europea. Os recortes nas pensións que xa defendou o ministro anticipan novas medidas para reducir dereitos e precarizar ainda máis o traballo.
Nun momento en que se acelera o desmantelamento industrial e a liquidación dos sectores produtivos do noso país, estase a aproveitar a conxuntura para promover ainda máis polos gobernos un modelo colonial e espoliador disfrazado de cambio “verde”. Galiza vive unha nova ofensiva, fundamentalmente por parte de grandes enerxéticas e fondos de investimento foráneos, para explotar aínda máis os nosos recursos naturais, sen que Galiza obteña nada a cambio e co risco de danos irreversíbeis que van na liña contraria do que precisa a loita contra a crise climática.
A realidade é crúa mais non debemos ocultala: desta crise non imos saír con “grandes acordos” coa dereita ou co capital, e non temos nada que gañar na dinámica ilusoria do pacto social. Como en toda a historia, os avances ou retrocesos que consigamos dependerán da correlación de forzas na dinámica sempre vixente da loita de clases. Canta máis organización, conciencia e mobilización, máis posibilidades teremos de derrotar os plans dos capitalistas. Pasemos á ofensiva para gañar novos dereitos e abanear os alicerces deste sistema criminal e dun réxime cada vez máis corrupto e represivo.
Non temos nada que gañar na dinámica ilusoria do pacto social. Como en toda a historia, os avances ou retrocesos que consigamos dependerán da correlación de forzas na dinámica sempre vixente da loita de clases
Xogámonos, como pobo e como clase, preservar as nosas vidas fronte á lóxica da acumulación e a devastación capitalista.
Viva a loita da clase obreira!
O conflito nacional galego é un proceso histórico que leva máis dun século acumulando ideas, experiencias e forzas para superar a contradición nacional, a contradición principal que se dá na Galiza e que está atravesada polo antagonismo de clases de forma indisolúbel. Desde a Revolución de 1846, influída polo socialismo utópico da altura, até a
Fronte ao desfile do exército español en Vigo deste Sábado 30 de Maio, desde o Movemento Arredista adherimos á manifestación nacional convocada pola plataforma Galiza pola paz, en rexeitamento de dito acto de exhibición do militarismo españolista por parte das forzas de ocupación, que tamén fica encadrado dentro da escalada bélica promovida polo bloque imperialista.
Desde o Movemento Arredista queremos manifestar o noso profundo pesar polo falecemento de Antolín Alcántara, unha das grandes referencias do nacionalismo galego e un militante exemplar que consagrou toda a súa vida á defensa da clase obreira, da xustiza social e da liberación nacional da Galiza. Alén de polo seu labor sindicalista e para co
A fenda linguística que sofremos, com a perda constante de espaços de uso e de novos falantes, é consequência direta da nossa falta de soberania. O galego leva décadas resistindo num marco estatal que o condena à subordinaçom permanente. O autonomismo demonstrou ser um instrumento de castelhanizaçom desde os seus inícios, o que supujo ter
